” Droogvallen op het Wad, dat moet je mee gaan maken!” , geeft voorzitter Rob van Niekerk enthousiast aan. Dus iedereen vol verwachting woensdag 8 augustus op de boot, want die dag zou het gebeuren. Van Terschelling richting Schiermonnikoog. Zeilend, met de zon hoog aan de hemel eerst langs een zandbak vol zeehondjes. Als een kudde toeristen staat iedereen links op het dek om de zonnende en buikschuivende wadbewoners te aanschouwen. Met een luid ‘aaaaaaah wat lief ‘ op de achtergrond. Deze dag is het intermezzo van de reis en als rustdag een aangename onderbreking voor iedereen. Er zijn geen optredens. Luiheid daalt neer op de Poolster en de andere boten, benen worden ingesmeerd, bikini’s aangedaan en chillend vertoefd men zonnend op het dek. Niks doen mag! Jongens wat een sfeer! En na enkele uren gebeurt het. Alle zes boten raken vast, het water daalt. Trapjes worden uitgehangen en vele liefhebbers besluiten te gaan zwemmen. Het water nog tot aan de navel. Langzaam daalt de zeespiegel en verdwijnt het water. De hele vloot ligt ‘ droog’ op het blubberige zilte zand. Op elke boot ontstaat een eigen sfeer. Muziek gaat aan en er wordt gedanst op het dek. Er wordt gewandeld van de ene boot naar de andere. Muzikanten vinden elkaar en zorgen voor akoestische klanken over het na-ebbende zand. Terwijl de zon gestaag achter de horizon verdwijnt en iedereen zich weer op zijn eigen boot bevind gaat de gezelligheid in de kajuiten verder. Horizontoer legt voor een nacht beslag op het Wad. Wachtend tot het water de vloot weer optilt om verder te gaan. Horizontoer, dit unieke festival kent geen tijd, maar laat zich sturen door het getij. Rob had niks teveel gezegd. Het is betoverend.
Door Gerdie van Gerwen
